بی خبری حق مردم است

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، محمدحسین صفار هرندی، در دومین همایش ملی روابط عمومی‌ دستگاه های ‏اجرایی تاکید کرد که بی خبری مردم، بهتر از اطلاع رسانی به آنان توسط رسانه های نامناسب برای “روح ‏لطیف آنان است”است.

* * * * *

 سردبیر سابق روزنامه کیهان در این همایش اظهار داشت: “در ادبیات عامه‌ می‌گویند «بی‌خبری‎ ‎خوش‌خبری ‏است»، اگر نوع اطلاع ‌رسانی طوری باشد که‏‎ ‎برای روح لطیف مردم اسباب زحمت شود، آن‌ها ترجیح ‏می‌دهند گوش ندهند، اطلاعات اگر‎ ‎سوهان روح مردم باشد، دریافت‌نکردنش برای آن‌ها مزیت نسبی دارد‏‎. ‎برخی دیدگاه‌های رسانه‌ای چنان‏‎ ‎است که در آن‌ها حتی به قیمت تخریب روان مخاطب حاضرند اطلاع‌رسانی ‏کنند؛ چون خبرشان‎ ‎جذابیت پیدا می‌کند‎. ‎یکی از مسائلی که با آن‏‎ ‎مواجهیم دروغ در حوزه‌ سیاسی و مسائل ‏حکومتی، هم‌چنین کم‌فروشی در دادن اطلاعات‏‎ ‎واقعی به جامعه و یا دادن خبر برعکس و مخدوش است.”

وزیر ارشاد در اظهار نظری دیگر مدعی شد:‌ “هیچ دولتی به مانند دولت نهم دربرابرمطبوعات و رسانه‌ها ‏ازخود چنین سعه صدری نشان نداده است‏‎“.

این در حالی است که روز شنبه نیز خبرگزاری مهر اظهارات غلام‌حسین الهام، سخنگوی دولت را نقل کرده ‏بود که مهمترین ویژگی برجسته دولت محمود احمدی‌نژاد را “مخالفت بنیادین با امر سانسور” و “حمایت از ‏گردش آزاد اطلاعات در ایران” می دانست‎.‎‏ سخنگوی دولت که در دومین همایش ملی روابط عمومی ‏دستگاه‌های اجرایی سخنرانی می‌کرد، گفت که حفاظت از اصل آزادی رسانه‌ای، پرهیز از سیطره و انحصار ‏رسانه‌ها در خدمت دولت مهمترین ویژگی برجسته دولت در امر اطلاع‌رسانی است‏‎.

حمایت ازآزادی اطلاع رسانی از سوی صفار هرندی و الهام زمانی عنوان می شود که به گزارش نهادهای ‏ودافع حقوق بشر، در سال 1386 در مجموع نهادهای حکومتی ایران 19 نشریه، 22 سایت خبری وکافی نت ‏را پلمپ و ‏توقیف، 23 روزنامه نگار را بازداشت و 63 روزنامه نگار را احضار و بازجویی کرده اند. بدین ‏ترتیب، به طور تقریبی هر 5/1 روز[سی و شش ساعت] یک بار، سانسورعلیه نظام مطبوعاتی و ‏رسانه ای ‏ایران درقالب توقیف مطبوعات، توقیف وپلمپ سایت های خبری، بازداشت، احضار، محاکمه و ‏صدور حکم ‏علیه روزنامه نگاران، و ضرب وشتم آنان ( درمجموع 229 بارحمله به مطبوعات وخبرنگاران) از سوی ‏اقتدارگرایان اعمال شده است.‏

در همین ارتباط، سازمان گزارشگران بدون مرز نیز در یک بیانیه اخیر خود تاکید کرده که “جمهوری ‏اسلامی از سال ۱۳۷۹ بزرگترین زندان روزنامه نگاران و وب نگاران در خاورمیانه بوده است.” این ‏سازمان در بخشی از بیانیه خود آورده: “از تیر ماه ۱۳۸۴ با به قدرت رسیدن رئیس جمهور احمدی نژاد و ‏هیات دولت اش که اکثریت آن را فرماندهان سابق سپاه پاسداران و یا ماموران وزارت اطلاعات تشکیل داده ‏اند، سرکوب روزنامه نگاران به اشکال نامریی و ظریف اما همچنان سرسختانه ادامه دارد.”

به نوشته بیانیه گزارشگران بدون مرز: “کمتر شدن تعداد روزنامه نگاران زندانی به معنای کاهش سرکوب و ‏اعمال فشار بر مطبوعات و روزنامه نگاران از سوی مسئولان حکومتی نیست. احضار و دستگیری ادامه ‏دارد همچنان ادامه دارد، روزنامه نگاران دستگیر شده پس از چند روز و یا چند هفته بدون مشخص شدن ‏زمان برای محاکمه و بدون حکم قطعی از زندان «آزاد» می شوند. اما هر لحظه می توانند دوباره احضار و ‏یا به زندان بازگرداننده شوند. پرونده های در دست بررسی و یا محکومیت های به زندان، همچون شمشیر ‏داموکلس بر بالای سر روزنامه نگار نگاه داشته و مانع ادامه زندگی حرفه ای آنها می شود. دولت احمدی نژاد ‏و دستگاه قضایی سراسر ایران را به زندان بزرگی برای روزنامه نگاران تبدیل کرده اند.”روز